Երկրորդ Մրցույթ-5

Մանե Գրիգորյան

արևը ծածկել է իրիկնային մարմինդ,
հովը դանդաղ հոսում է երակներովդ,
արյանդ բջիջները տարրալուծվում են երկնքի մեջ.
առավոտյան ասացին`մեռել ես

ես չշտապեցի քեզ մոտ,
դանդաղ խմում էի ջուրը,
որ առվից չէր,
ու չէր քշի ինձ հեռու,
ու չէր ձգի մարմինս քեզ մոտ

սենյակումս դանդաղ կտցահարում եմ
մարմինդ
ու հատկապես սիրում աչքերդ,
ու մորուքդ…
մեղմ զեփյուռի պես
մարմնիս ընդառաջ եկող մորուքդ`
առավոտյան արևի պես տաք
ու իրիկնային աստծո պես խաղաաաղ

այգում մեռնող իմ տղամարդը
գրքեր էր կարդում,
գեղեցիկ էր,
ինչպես զևսը հերայի գրկում,
ու որքան հրաշալի էր նա մեռնում

ես դանդաղ,
երանելի ժպիտով
կտցահարում եմ մարմինս,
ու արյունը դանդաղ հոսում է,
ու որքան գեղեցիկ է սեփական
արյան մեջ տեսնել աշունը`
դեղին,
արնոտ,
սիրելիիդ մազերից կախ,
ոտքերի մոտ,
ձեռքերին,
քթի ու ականջների մեջ խցանված աշունը

ես գրկել եմ ուսերդ,
ու որքան խաղաղ ես,
ու բալենու մեռնող այս ծառի տակ,
որքան մոտ ես աստծուն

Advertisements

Ձեր Կարծիքը

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s