Կ’տա թև

Ոնց որ հեքիաթ լինի

Նույն քայլվածքով, նույն չափի քայլերով գնում էր նցյալ տարվա պարտքերը մարելու: Մեկին նկար պիտի տար, բայց ժամանակ չէր
լինում: Երբ հեռախոս ուներ, զանգում էր, խոստանում, որ կտանի շուտով ու էլի չէր տանում: Հետո հեռախոսը վաճառեց ու էլ չզանգեց: Ու՞մ են պետք հեռախոսները: Ի՞նձ: Քե՞զ: Լավ, իմն էլ քեզ կտամ, եթե ունենամ: Բայց ես ավելի լավ բաներ ունեմ քան հեռախոսն է: Օրինակ` հուշեր, պատմություններ՝ օրինակ` այն օրը, երբ գնում էր պարտքը տալու… Ցերեկ էր: Հետո աչքն ընկավ դիմացից եկող մարդու ձեռքի մոմին: Մոմը ոչ թելուսավորում էր, այլ խավարեցնում էր շուրջը: Մոմով մարդը մոտեցավ.

ՄՈՄՈՎ ՄԱՐԴ_Ու՞ր:
ՆԱ_Տուն…_/դեմքը մռայլվեց/_ Չէ, տուն չէ: Առա~ջ:_/հռետորական տոնով/
ՄՈՄՈՎ ՄԱՐԴ_Առաջ ու՞ր:
ՆԱ _Առաջ, չգիտեմ:
ՄՈՄՈՎ ՄԱՐԴ_Առջևում քարեր են:_/չար քմծիծաղով/
ՆԱ_Չէ քար չկա, նայիր:_/միամիտ ու վստահ/
ՄՈՄՈՎ ՄԱՐԴ_Ինքդ նայիր:_/ինքնավստահ ու գոգ ժպիտով/
Նա նայեց ու տեսավ, որ քարեր են, բայց մինչ այդ չկային.
ՆԱ_Չէ ետ գնանք… Չէ, չէ, առաջ:
Անցնող մարդիկ զարմացած նրան էին նայում: Նա էլ ապուշի տեսք ուներ։ Մոմով մարդը ծիծաղեց.
ՄՈՄՈՎ ՄԱՐԴ_Ցածր խոսիր, ինձ միայն դու ես տեսնում:
ՆԱ_Ե՞ս: Ինչո՞ւ ես: Եվ ինչո՞ւ եմ տեսնում: Հա~: Պարզ է: Լա~վ կատակ էր: Բայց կներես: Ես շտապում եմ “թվացյալ մարդ”_հեգնական տոնով:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Չեմ կատակում:_/վիրավորվեց, որ իրեն չեն հավատում/
ՆԱ_Հա~, ճիշտ է, դու ջինն ես, ես էլ ընտրյալդ եմ: Երևի կարևոր հանձնարարություն ունես ինձ տալու: “Ո~վ ջինն”,_ծիծաղեց ու առաջ քայլեց:_Հա~, ի դեպ, մոմն իսկապես էֆֆեկտ էր…
Հանկարծ նայեց թվացյալ մարդուն ու տեսավ, որ նա առաջվա պես իր առջև կանգնած է, իսկ նա քայլո~ւմ էր, քայլո~ւմ էր… Վախեցավ հանկարծ: Աչքը մոմից չէր կտրում: Այդպիսի գեղեցկություն դրախտում էլ չես տեսնի: Դժոխքում, միգուցե…
ՆԱ _Լսիր, մեմն ինչպե՞ս է աշխատում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Չի աշխատում, փչացած մոմ է,_ ծիծաղեց:
ՆԱ _(Փորձելով զարմանքը ցույց չտալ)._Սխալ մոմ է: Սխալ է աշխատում:_ուզում էր կատակել, բայց աչքերը մատնեցին վախը: Ցանկացավ թեման փոխել.
ՆԱ_Իսկ դու ո՞վ ես:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Դե՜… Ով ուզես նա եմ:
ՆԱ _Ով ուզե՞մ… Նա չես… Նա չկա…
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Բա ի՞նչ կա:
ՆԱ _Հեռախոս, ժամացույց…
Թվացյալ մարդը զարմացավ.
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Մի՞թե դու հեռախոս ունես:
ՆԱ _Չէ, չունեմ,_/ուշքի գալով/_ո՞նց իմացար:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Իսկ ինչո՞ւ խաբեցիր:
Սկսեց իրոք վախենալ, սարսափել: Բայց հեռախոսի մասին հենց այնպես էր ասել:
ՆԱ _Աստված վկա, մոռացել էի, որ վաճառել եմ,_չգիտեր ինչու է արդարանում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Ինչո՞ւ ես վաճառել:
ՆԱ _ Մեկ է ոչ ոք չէր զանգում: Խանգարում էր:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Գնողին չի՞ խանգարելու:
ՆԱ _Կխանգարի,_/փորձված փիլիսոփայի նման/_բայց հիմաաա… չի խանգարում:/արդեն վստահ/
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Զարմանալի եք,_/կարծես ինչ-որ բան էր հաշվում/_վճարում եք, որ ձեզ խանգարեն:
ՆԱ _Հա~:_/Գլուխը դրական շարժեց: Ամեն ինչ կորցրածի էր նման/_ Փող ենք տալիս, որ մեզ վնասեն:_/ափսոսանքով ժպտաց/_Լա~վ է,_/դադար տվեց, հետո հանկարծ նայեց թվացյալ մարդուն/_չէ՞:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Հիմար եք:
ՆԱ _Գիտեմ:_/անմիջապես պատասխանեց, կարծես գիտեր, թե ինչ է լսելու/
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Դա արդեն լավ է: Դու այնքան էլ հիմար չես: Դու գոնե վաճառել ես հեռախոսդ:
Նրան չուրախացրեց այն, որ ինքը պակաս հիմար է, քան շատերը:
Ուրիշ մտքից էր ճնշվում: Մտածեց ու նորից դարձավ
Անծանոթին.
ՆԱ _Հեռախոսն ի՞նչ կապ ունի:
Թվացյալ մարդը զարմացած նայեց նրան`բացատրություն պահանջող հայաքով: Նա փորձեց բացատրել.
ՆԱ _Դե հեռախոսն ի՞նչ կապ ունի մոմիդ հետ: Ես մոմի մասին էի հարցնում: Մոմն ինչի՞դ է պետք, այն էլ ցերեկը: Գիշեր էլ լիներ օգուտ չէր տալու,_ուզում էր մի ծաղրող բան ասել:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Հասկանո՞ւմ ես…
ՆԱ _Ո՛չ: /ընդհատելով/:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Երբ մութ է, լուսավորում է…_/չնկատեց, որ իրեն ընդհատում են ու շարունակեց խոսքը/_իսկ ցերեկը…ցերեկն ամեն ինչ հակառակ է:
ՆԱ _Չեմ հասկանում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Գիտեմ:_/ափսոսանքով ու խղճահարությամբ նայեց նրան/, Մարդիկ շատ հիմար են դա հասկանալու համար:
ՆԱ _Բայց ես հարցնում էի, թե…
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Ո՞ւր ես գնում:
ՆԱ _Առա՛ջ…/ձեռքը մեկնելով/… Ե՜տ…/վախեցած նայեց հակառակ ուղղությաքմբ, հետո չորս կողմն ուսումնասիրեց ու կասկածանքով նայեց իր ձեռքին/_ Տո՞ւն…/գլուխը կախեց/_ Չգիտեմ…
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Նույնիսկ դա չգիտես: Գնում ես ու չգիտես… Էլ ի՞նչ ես ուզում:/ձեռքը թափ տվեց, իբր թե հեռանում է/
ՆԱ _Ուզում եմ…/մտածելով ասի, թե չասի/ ուզում եմ թռչուն դառնալ :
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Ես քեզ թռչուն կդարձնեմ:_/ետ շրջվեց` շարունակություն ակնկալող հայացքով, բայց շարունակություն չեղավ/_ Իսկ ի՞նչ թռչուն:_/հանգիստ, առանց զարմանալու/:
ՆԱ _Ինչ ուզես: Հա, հա~ ինձ թռչուն դարձրու: Ինչ կուզես, մեծ, փոքր…
Ի~նչ կուզես:_/Ուրախությունից գոռում էր/:
Իսկ թվացյալ մարդը ծիծաղում էր ու փորձում ինչ-որ բան ասել,
բայց ծիծաղը չէր թողում, որ խոսի: Հազիվ կարողացավ
արտաբերել.
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ _Հաաա~վ… հա~ հա~ հա~…
ՆԱ_Չէ, չէ: Ի~նչ հավ: Թռչել եմ ուզում, հասկանո՞ւմ ես:/հետո ուշքի
գալով/ …ծաղրում ես…/բայց տեսնելով դիմացինի լուրջ աչքերը
ինքն էլ լրջացավ/:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Արագի՞լ, կարա՞պ…
Նա շփոթված գլխով էր անում ու մտքում աղոթում էր, որ դա երազ չլինի: Մտքերն արդեն վաղուց թռչուն էին դարձել ու թռել տարբեր ուղղություններով: Նրանցից մի քանիսը հավաքվեցին ու կարծես լսելի դարձավ.
ՆԱ_Միայն… միայն թռչեմ
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Ո՞ւր:
Հարցն այնքան կտրուկ ու բարձր հնչեց, որ նա ցնցվեց ու թվաց, թե
վախեցած է: Սկսեց կմկմալ.
ՆԱ_Եե… ես պետք է տեսնեմ նրան:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Ո՞ւմ:
ՆԱ_Ով հեռու է շատ:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Քեզանի՞ց… Ի՞նչն է ձեզ բաժանում:
ՆԱ_Մի օվկիանոս ու մի կյանք:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Ուզում ես օվկիանո~սն անցնել…/մտածեց ու զարմացավ նրա հիմարության վրա, հետո փորձեց հուշել/… Ձուկ դարձիր:
ՆԱ_Դու ոչինչ չես հասկանում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Հասկանում եմ, իհա~րկե հասկանում եմ: Դու ջրից վախենում ես: ինչ իզուր է, /հետո իներցիայով շարունակեց/_ Դե ասենք դրա
համար հասկանալ պետք չէ, զգալ է պետք,_/հեգնական ու
ափսոսանքի ժպիտով/:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_/դեմքը մոտեցրեց նրան ու նայեց ուղիղ աչքերի մեջ/_Լսի՛ր, մա՛րդ, ես քեզ քար կդարձնեմ ու հոգիդ միայն կենդանի կթողեմ,_/զայրացավ ու կարմրաեց/:
ՆԱ_Աղաչում եմ, չանես, կմեռնեմ:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Այսպես էլ կմեռնես: Կարծում ես անմա՞հ ես: Խեղճ մահկանացու ես` բոլորի նման:
ՆԱ_Ոչինչ էլ չեմ կարծում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Ուրեմն լսի՛ր: Պարտադիր չէ, որ ես հասկանամ, առավել ևս պարտադիր չէ, որ ես զգամ: Իմ գործն ուրիշ է…
ՆԱ_Հա, մոմն էլ է ուրիշ,_անկախ իրենից ընդհատեց թվացյալ մարդուն: Երևի հետաքրքրությունից էր:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Մի՛ խոսիր քեզ անհասանելի բաների մասին: Թռչե՞լ ես ուզում, ուրեմն ձուկ մի՛ դարձիր, շա~տ լավ… Երբ ցանկանաս թռչել, ասա կախարդական խոսքերը. “Թռչուն եմ, բայց հավ չեմ”, իսկ երբ հասնես քո ուզած տեղը և ցանկանաս նորից մար…դ…
ՆԱ_Շնորհակա՜լ եմ…,_վազեց մի քանի քայլ ու թռավ:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Ետ դարձիր անհամբե՜ր արարած, լսիր երկրո~րդ խոսքը:
Նա արդեն հեռու էր և վերևից ձեռքով էր անում:
ԹՎԱՑՅԱԼ ՄԱՐԴ_Թյո~ւ…

… Թվացյալ մարդն անհետացավ, իսկ թռչունը թռավ, ու երկինքը կուլ տվեց նրան: Անցա՞վ արդյոք օվկիանոսը: Բայց թռավ ու դեռ թռչում է: Բոլորը նրան տեսնում են, ժպտում են, երեխաները ուրախանում են, ու ոչ ոք ոչինչ չի հասկանում: Իսկ նա այլևս մարդ չի դառնա… Իսկ մարդիկ ժպտում են նրան տեսնելիս և գուցե մտածում.
ՄԱՐԴԻԿ_Երանի ես էլ թռչուն լինեի…
_Երանի…
Ոմանք էլ ուզում են ձուկ դառնալ… երբեմն…

Advertisements

Ձեր Կարծիքը

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s